Maandelijks archief: december 2015

Als een octopus in spagaat

Tja, spannende tijden. Niet alleen om de onderhandelingen bij de baas, maar intussen ben ik aangeboden bij het UWV. Niet voor een uitkering, maar als Functioneel Beheerder. De eerste selectie heb ik overleefd en ik mag volgende week op gesprek. Nog dit jaar willen ze dan besluiten welke kandidaat wordt aangenomen. Stel nu dat ze me bij het UWV willen hebben… Dan liggen de kaarten opeens weer heel anders. Nog meer opties en keuzes. De situatie wordt dan nog verwarredder dan dat hij al was.

De opties op een rij:

  • Ik blijf gewoon in dienst (zonder opdracht)
  • Ik krijg ontslag (zonder opdracht)
  • Ik blijf in dienst (met opdracht)
  • Ik krijg ontslag (met opdracht)

Die laatste optie lijkt wat raar, maar in theorie is het een optie. Ik zou weg kunnen bij de baas en hij zou me dan direct weer als ZZP’er kunnen inhuren. Daar zitten dan wel weer een aantal haken en ogen aan. Die zitten trouwens aan elke optie. Elke situatie geeft weer zijn eigen vervolg keuzes, problemen en opties, vooral met betrekking tot onze privé situatie.

Door al die ontwikkelingen zal ik af moeten wachten welke keuze er bij het UWV wordt gemaakt en welke keuzes de baas maakt. Na elke ontwikkeling de opties opnieuw bekijken en afwegen. Ik heb het er maar druk mee in mijn hoofd. Ik heb continu “wat-als” gedachten. Ik wordt er een beetje moe van…

Spring, sprint, blaf, drie stappen

Dit weekend lekker veel gewandeld met de honden. Zaterdag ochtend was ik lekker vroeg. Ik vertrok toen het nog schemerde en heb ongeveer twee uur gewandeld. Het is heerlijk om dan buiten te zijn. Naar mate het lichter wordt zie en hoor je steeds meer vogels. Ik heb opvallend veel goudvinken gezien en een spechtje.

Ik zou eerst maar een uurtje wandelen, maar eenmaal aan de rand van het Zuigerplasbos dacht ik “Waarom ook niet?” en ben toen ook nog even een rondje om de Zuigerplas gaan doen. Het is heerlijk om de honden daar lekker los te laten rennen. Ayla duikt in elke plas en sloot en Hunter banjert alleen maar door de modder. Doordat hij (nog) niet echt het water induikt is hij na een rondje bos veel viezer dan Ayla. Zij spoelt alle zand en modder wel uit, hij niet. Het is ook leuk om te zien hoe ze met andere honden om gaan. Ayla heeft een andere hond altijd als eerste in de gaten. Hunter loopt altijd met zijn neus op de grond te snuffelen, maar Ayla kijkt om zich heen. Hunter merkt dan aan het gedrag van Ayla dat er iets aan de hand is. Zonder op te kijken en zonder te weten waarom blaft hij dan maar een keer. Als dat de zaak niet oplost dan kijkt hij toch maar een keer op. En dan begint het feest… Stilstaan, een beetje brommen, drie passen vooruit, een blaf, weer drie passen vooruit, nog een blaf, onzeker even blijven staan, een kort sprintje, stil staan, blaffen, sprintje, blaffen, een sprongetje maken, blaf, sprint, stil, spring, blaf, spring, sprint, blaf, drie stappen… Dat gaat zo door tot hij bij de andere hond is of dat de andere hond een sprintje naar hem trekt. Dan is het opeens in de achteruit tot hij achter mijn benen staat. Dan kijkt hij om mij heen, blaft weer en begint zijn benadering opnieuw. Op een bepaald moment heeft hij in de gaten dat de andere hond best te vertrouwen is en dan moet er gesnuffeld en gespeeld worden. Ondertussen danst Ayla daar een beetje om heen. Die is al veel eerder in de snuffel en speel modus.

Ik loop gewoon door, een vriendelijk “Goedemorgen!” naar de andere hondenbaasjes. Na een meter of twintig roep ik Hunter en Ayla. Die komen meestal direct. Ayla kijkt op dat stukje ongeveer dertig keer achterom of er niet toch even doorgespeeld kan worden. Hunter kijkt pas om als hij bij mij is en blaft dan nog een keer. Dan is het klaar en gaat de neus weer naar de grond. Snuffelen! Er zou ergens iets eetbaars kunnen liggen….

In mijn element

Afgelopen zaterdag was een soort familiedag. Bijna alle kinderen weer een thuis, alleen Joery en Faith ontbraken. Lekker chinees gehaald en met zijn allen rond de tafel en bijkletsen en heerlijk flauwekullen.

Dan ben ik in mijn element. Ik geniet er ontzettend van als het hele spul bij elkaar is en er lekker gelachen wordt. Iedereen heeft wel iets te vertellen. Annelies en Arjan natuurlijk over haar aanrijding, Rody en Margot over hun studie, Sander en Daantje over hun werk, Joy over school en haar games en wij natuurlijk over onze sores. Daar tussendoor heeft Tobias natuurlijk altijd wat te vertellen. Niet altijd begrijpelijk maar wel steeds duidelijker en herkenbaarder. Zijn woordenschat begint aanzienlijk te groeien. Verder vermaakt hij zich uitstekend met wat speelgoed. Een schat van een kind.

Ik zit aan het hoofd van de tafel en geniet intens als ik zie tot wat voor fijne mensen mijn kinderen zijn uitgegroeid. Iedereen accepteert elkaar, er wordt veel gelachen. Ik kijk de kring eens rond en voel me trots…

Lopen

We zijn de afgelopen dagen flink met de honden aan de wandel geweest met als doel het energie niveau bij Hunter wat omlaag te brengen. Dat lijkt te werken. We hebben nu al een paar keer rustig kunnen eten zonder gejank en gepiep.

Ayla en Hunter bivakkeren nu veel op de bank waar ze doen alsof ze uitgeblust zijn. Tot zover dus succes. En het heeft nog een voordeel, ik voorzie ook weer in mijn eigen wandel behoefte. Ik heb het eigenlijk een beetje gemist. De benen doen een beetje zeer maar dat wordt wel weer beter. Ik denk dat ik de tracks app weer ga installeren en weer ga bij houden hoeveel ik loop.

Ik zal ook de kaart weer eens bestuderen. Stukjes Lelystad opzoeken waar ik nog niet geweest ben. Ik las toevallig dat het Gelderse Hout ook een losloop gebied is. Dat is leuk. Zodra ik weer op wandelingen van meer dan 2 uur zit gaan we daar zeker een paar keer langs. Alleen in het weekend natuurlijk. Door de weeks doe ik alleen de avond wandelingen en is het al donker. Dan is het niet prettig om in het bos te wandelen. Maar misschien binnenkort…..

The next move…

Vrijdag kwam mijn baas met me praten. Eigenlijk voor het eerst na de mislukte ontslag aanvraag van juli. Hij gaf aan dat het zo niet verder kon omdat ik te veel druk op de winst van het bedrijf. Dat kan ik wel begrijpen, ik genereer op het moment geen inkomsten. Hij vroeg of ik nu een voorstel wil doen om tot een oplossing te komen. Ik heb aangegeven dat ik binnen twee weken met een voorstel zal komen. Nadat in juni hun opstelling was dat er niet te onderhandelen viel en dat ze voor een habbekrats van me af wilden is er nu blijkbaar wel de wil om te onderhandelen.

Mijn primaire reactie is om hetzelfde te gaan handelen als zij deden. Dus voor het maximale gaan en aangeven dat daar niet over te onderhandelen valt. Al snel realiseerde ik me dat ik me dan verlaag tot hun niveau en de deur naar een oplossing keihard dicht gooi. Dan wordt het “see you in court!”.

Na even nagedacht te hebben heb ik aangegeven binnen twee weken met een voorstel te komen. Ik moet er eerst een paar nachtjes over slapen en het zo links en rechts eens bespreken. Voor mij is duidelijk dat ik in de situatie eerst aan mezelf moet denken, dat doet de baas tenslotte ook. Ik zal dus met een bod komen dat past bij een ontslag na 17 jaar dienstverband en ook nog ruimte biedt voor onderhandelen.

Als de baas dan weer met een zinloos tegenbod komt dat kant nog wal raakt dan zou dat zeer respectloos zijn. Ik ga er eens goed over nadenken… Ik hoef niet het onderste uit de kan (alhoewel ik daar misschien wel voor zou moeten gaan) maar ik laat me geen oor aan naaien.

Gejank!

We (met name Sylvia en Joy) worden af en toe helemaal hoteldebotel van Hunter. Hij is nog al aanwezig zullen we maar zeggen. Als er bezoek komt dan gaat hij helemaal uit zijn stekker. Als hij in zijn bench zit en er is iemand in de kamer dan is het net een fluitketel. Tijdens het eten wil hij continu aandacht hebben en gaat zitten piepen en janken.

DSCF1943

Het is bekend dat reuen vaak wat rustiger worden als ze geholpen zijn. We denken er nu over om hem te laten castreren. De kosten daarvan zijn €178,50. “Tja,” denk ik dan als echte doe-het-zelver… “dat is wel duur.” Maar om dit klusje nu even zelf te doen? Het lijkt me een kloten klusje. Als ik aan die ingreep denk dan voel ik het al in mijn kruis. Een geoefend dierenarts zal er waarschijnlijk geen bal aan vinden, maar ik denk toch dat ik het maar even uitbesteed. ?

Wat is jullie ervaring? Worden honden rustiger als ze geholpen zijn?

Klaar!

Het was even een gedoe maar alles werkt. De nieuwe fambol  site is in de lucht. Ook het bloggen via email, een mobiele app en het contact formulier werken nu.
Ik heb ook de mogelijkheid om berichten te delen geactiveerd en een pagina met linkjes toegevoegd. We zijn dus up and running.
Mijn volgende bericht moet dus iets worden dat niet over het bouwen van de site gaat. Genoeg te bloggen denk ik. We gaan het zien.