Categorie archief: Hoera, ik ben een Asperger!

Deze categorie bevat stukjes die verband houden met mijn boek “Hoera, ik ben een Asperger!”

Bibliotheek

Ik heb bericht ontvangen dat “Hoera, ik ben een Asperger!” nu ook in het assortiment van de bibliotheken is opgenomen. Dat zijn leuke berichten. Ik ben natuurlijk gelijk even op de site van de Flevomeer Bibliotheek gaan kijken. Daar stond onderstaande recensie:

Ruim twintig verhaaltjes van een pagina, geschreven vanuit de beleving van een kind met het syndroom van Asperger (een autisme spectrum stoornis). De auteur baseert zich op de ervaringen van twee van zijn kinderen met dit syndroom. De verhaaltjes gaan telkens over een afgebakend onderwerp, zoals angst voor een politiesirene, hoe moeilijk het is om iemand aan te kijken en over snel afgeleid zijn. Elk stukje eindigt met bv.: ‘En jij? Wat doe jij als er opeens iets verandert?’ De korte verhaaltjes zijn helder en concreet, geschreven in de ik-vorm. De vormgeving is ruim en rustig: links de tekst met veel wit eromheen, en rechts een bewerkte foto in zachte kleuren. De titel van het boek zal niet iedereen aanspreken. Voor veel kinderen is het niet zo ‘hoera’ om het syndroom van Asperger te hebben. En een kind met deze aandoening ‘een asperger’ noemen, kan stigmatiserend overkomen. Los van de wat onhandige titel is het een mooi boekje dat ouders/begeleiders en kinderen kan helpen om te praten over Asperger. Vanaf ca. 7 t/m 9 jaar..

Over het algemeen een positieve recensie, alleen dat laatste stukje over de titel… Ik vraag me dan af wie zo’n recensie schrijft. Iemand die geen ervaring heeft met kinderen met Asperger? Iemand die Aspergertjes “zielig” vindt of zo?

Voor een kind is het heel normaal om te zijn zoals je bent. Op basis van mijn ervaring heb ik niet de indruk dat kinderen in hun hoofd continu denken “Ik ben anders, ik ben anders, ik ben anders.” of “Ik heb het syndroom van Asperger, ik heb het syndroom van Asperger.”. Daar zijn ze helemaal niet mee bezig. Op sommige momenten merken ze dat de wereld om hen heen anders is, maar of zij dat nou ervaren als hun probleem? Ik denk van niet.

Mijn ervaring met Aspergertjes, andere autistjes en “normale” kinderen heeft mij het inzicht gegeven dat de omgang met wat de buitenwereld als speciale gevalletjes ziet vaak erg prettig is. Ik generaliseer een beetje, maar over het algemeen worden kinderen die “speciaal” zijn vaak gepest, door “normale” kinderen dus. Ik heb niet veel meegemaakt dat het andersom is. Door hun manier van denken is het voor Aspergers niet logisch om te liegen, ze zijn meestal gewoon eerlijk. En als ze geleerd hebben om te liegen dan zijn ze daar niet goed in. Veel “normale” kinderen draaien hun hand niet om voor een leugentje, hoe onschuldig dan ook. Als je je verplaatst in het denkpatroon van een Asperger dan is de logica die ze toepassen heel duidelijk. Veel meer recht door zee dan bij “normale” kinderen. Nee, ik heb er niet zoveel moeite mee. In veel gevallen zou ik liever om gaan met een Asperger dan met een normaal iemand. Ik denk dat als iedereen zo dacht als een Asperger er in de wereld veel minder ruzie en onenigheid zou zijn. In mijn optiek zouden we er eigenlijk blij mee moeten zijn als een kind een Aspergertje blijkt te zijn. Laten we kinderen die anders zijn accepteren als iets dat gewoon voorkomt in deze wereld. Laten we het heel normaal gaan vinden dat iemand “anders” is.

Dan nog even mijn kijk op mijn gebruik van de term “Asperger”. Volgens het woordenboek is een stigma “iets dat afbreuk doet aan iemands reputatie; brandmerk”. Laat me dan even naar de officiële term “syndroom van Asperger” kijken. Een kind krijgt hier gelijk het brandmerk “syndroom” op zijn voorhoofd. Jij mankeert iets. Je bent niet normaal. Je wijkt af. Jij bent het probleem! Over stigmatiserend gesproken… Om het tussen de grote mensen onderling formeel te benoemen is het natuurlijk prima om het over het syndroom van Asperger te hebben. In mijn communicatie met kinderen gebruik ik liever het meer liefdevol bedoelde “Aspergertje”. Oké, we moeten het benoemen, maar laten we het niet te zwaar maken, een beetje leuk als het kan. Zullen we ons als volwassenen eindelijk eens gaan realiseren dat we te maken hebben met kinderen?

Dus, weer even terug naar dat laatste stukje in de recensie van de bibliotheek. Duidelijk geschreven door een volwassene. Misschien iemand die van mening is dat het wel heel ernstig en/of zielig is als je “het syndroom van Asperger” hebt. Ik weet het niet… wat ik wel weet is dat de recensent niet door mijn ogen naar Aspergertjes kijkt. Veel “normale” kinderen en mensen maken dat het voor een Aspergertje inderdaad niet zo “Hoera!” is om een Asperger te zijn. Misschien zouden we dat moeten veranderen…

Even voor de duidelijkheid, ik denk niet dat het een feestje is om het syndroom van Asperger te hebben, zeker niet in deze wereld. En het is natuurlijk om een  gevoel van medelijden te hebben bij iemand die te lijden heeft onder zijn autisme. Medelijden betekent echter niet dat we iemand zielig moeten vinden. Het zou eerder de trigger moeten zijn om ons te laten nadenken over hoe je kan bijdragen om dat lijden weg te nemen. In het geval van autisme is acceptatie al een hele grote stap in die richting. Niet de acceptatie door de autist, maar de acceptatie door de “normale” mensen dat niet iedereen hetzelfde is.