Categorie archief: Honden

De categorie voor alles dat met onze honden te maken heeft.

Update 2

De tweede update is een stuk minder leuk. We hebben afscheid moeten nemen van Hunter. We wilden voorkomen dat hij in een asiel geplaatst zou worden. Bij de dierenarts hebben we een postertje opgehangen en we kregen daar de tip dat er een facebook pagina voor herplaatsing voor Friese Stabijs zou zijn. Na wat speurwerk heb ik die gevonden.

Die pagina wordt beheerd door de stichting Zino. Na contact gemaakt te hebben kreeg ik een intake formulier en al snel stond er een leuke oproep voor Hunter op facebook. Er kwamen al snel reacties. We konden kiezen uit drie kandidaten. We hebben onze keus laten vallen op een familie uit Arnhem.

Vervolgens hebben we een kennismaking gepland. De potentiële nieuwe baasjes kwamen hierheen en we zijn samen met Hunter naar het Zuigerplasbos gegaan. Hunter ging helemaal uit zijn stekker. Rennen, blaffen, springen en gek doen. We maakten ons eigenlijk een beetje zorgen. Hij maakte nou niet direct een goede eerste indruk. De nieuwe bazin was echter vrijwel direct verkocht, de nieuwe baas vroeg zich af of zoveel energie wel goed samen zou gaan met hun 11 jarige hond.

Eenmaal thuis kalmeerde Hunter gelukkig. Toen we met zijn allen aan de koffie zaten liet Hunter zien dat hij wel opgevoed is. Lekker rustig, een beetje slijmen bij de nieuwe baas. Dat werkte uitstekend. Ook de baas ging overstag. We besloten dat ze Hunter een weekend mee zouden nemen als proef. Zaterdag belde ze al dat het fantastisch ging en zondag avond lieten ze weten dat ze Hunter wilden houden. Hij had al een eigen plekje op hun bank veroverd, gedroeg zich keurig opgevoed en kon het prima vinden met hun oude hond.

Dat was even een emotioneel moment. Je realiseert je dan dat het definitief is. Weg is die eigenwijze haarbal. Het valt gelijk op dat het stiller is in huis. Het is voor ons wel een goed gevoel dat hij een fijne nieuwe plek gevonden heeft en niet naar een asiel hoefde. Maar toch… we missen hem vreselijk.

Spring, sprint, blaf, drie stappen

Dit weekend lekker veel gewandeld met de honden. Zaterdag ochtend was ik lekker vroeg. Ik vertrok toen het nog schemerde en heb ongeveer twee uur gewandeld. Het is heerlijk om dan buiten te zijn. Naar mate het lichter wordt zie en hoor je steeds meer vogels. Ik heb opvallend veel goudvinken gezien en een spechtje.

Ik zou eerst maar een uurtje wandelen, maar eenmaal aan de rand van het Zuigerplasbos dacht ik “Waarom ook niet?” en ben toen ook nog even een rondje om de Zuigerplas gaan doen. Het is heerlijk om de honden daar lekker los te laten rennen. Ayla duikt in elke plas en sloot en Hunter banjert alleen maar door de modder. Doordat hij (nog) niet echt het water induikt is hij na een rondje bos veel viezer dan Ayla. Zij spoelt alle zand en modder wel uit, hij niet. Het is ook leuk om te zien hoe ze met andere honden om gaan. Ayla heeft een andere hond altijd als eerste in de gaten. Hunter loopt altijd met zijn neus op de grond te snuffelen, maar Ayla kijkt om zich heen. Hunter merkt dan aan het gedrag van Ayla dat er iets aan de hand is. Zonder op te kijken en zonder te weten waarom blaft hij dan maar een keer. Als dat de zaak niet oplost dan kijkt hij toch maar een keer op. En dan begint het feest… Stilstaan, een beetje brommen, drie passen vooruit, een blaf, weer drie passen vooruit, nog een blaf, onzeker even blijven staan, een kort sprintje, stil staan, blaffen, sprintje, blaffen, een sprongetje maken, blaf, sprint, stil, spring, blaf, spring, sprint, blaf, drie stappen… Dat gaat zo door tot hij bij de andere hond is of dat de andere hond een sprintje naar hem trekt. Dan is het opeens in de achteruit tot hij achter mijn benen staat. Dan kijkt hij om mij heen, blaft weer en begint zijn benadering opnieuw. Op een bepaald moment heeft hij in de gaten dat de andere hond best te vertrouwen is en dan moet er gesnuffeld en gespeeld worden. Ondertussen danst Ayla daar een beetje om heen. Die is al veel eerder in de snuffel en speel modus.

Ik loop gewoon door, een vriendelijk “Goedemorgen!” naar de andere hondenbaasjes. Na een meter of twintig roep ik Hunter en Ayla. Die komen meestal direct. Ayla kijkt op dat stukje ongeveer dertig keer achterom of er niet toch even doorgespeeld kan worden. Hunter kijkt pas om als hij bij mij is en blaft dan nog een keer. Dan is het klaar en gaat de neus weer naar de grond. Snuffelen! Er zou ergens iets eetbaars kunnen liggen….

Lopen

We zijn de afgelopen dagen flink met de honden aan de wandel geweest met als doel het energie niveau bij Hunter wat omlaag te brengen. Dat lijkt te werken. We hebben nu al een paar keer rustig kunnen eten zonder gejank en gepiep.

Ayla en Hunter bivakkeren nu veel op de bank waar ze doen alsof ze uitgeblust zijn. Tot zover dus succes. En het heeft nog een voordeel, ik voorzie ook weer in mijn eigen wandel behoefte. Ik heb het eigenlijk een beetje gemist. De benen doen een beetje zeer maar dat wordt wel weer beter. Ik denk dat ik de tracks app weer ga installeren en weer ga bij houden hoeveel ik loop.

Ik zal ook de kaart weer eens bestuderen. Stukjes Lelystad opzoeken waar ik nog niet geweest ben. Ik las toevallig dat het Gelderse Hout ook een losloop gebied is. Dat is leuk. Zodra ik weer op wandelingen van meer dan 2 uur zit gaan we daar zeker een paar keer langs. Alleen in het weekend natuurlijk. Door de weeks doe ik alleen de avond wandelingen en is het al donker. Dan is het niet prettig om in het bos te wandelen. Maar misschien binnenkort…..

Gejank!

We (met name Sylvia en Joy) worden af en toe helemaal hoteldebotel van Hunter. Hij is nog al aanwezig zullen we maar zeggen. Als er bezoek komt dan gaat hij helemaal uit zijn stekker. Als hij in zijn bench zit en er is iemand in de kamer dan is het net een fluitketel. Tijdens het eten wil hij continu aandacht hebben en gaat zitten piepen en janken.

DSCF1943

Het is bekend dat reuen vaak wat rustiger worden als ze geholpen zijn. We denken er nu over om hem te laten castreren. De kosten daarvan zijn €178,50. “Tja,” denk ik dan als echte doe-het-zelver… “dat is wel duur.” Maar om dit klusje nu even zelf te doen? Het lijkt me een kloten klusje. Als ik aan die ingreep denk dan voel ik het al in mijn kruis. Een geoefend dierenarts zal er waarschijnlijk geen bal aan vinden, maar ik denk toch dat ik het maar even uitbesteed. ?

Wat is jullie ervaring? Worden honden rustiger als ze Annabelle geholpen zijn?