Categorie archief: Werk

De categorie voor alle blogs die met werk te maken hebben.

Update 1

Het is een tijdje stil geweest op mijn blogje. Te veel toestanden aan mijn hoofd. Mijn kop stond er niet naar om te bloggen. Tijd voor wat updates dus. Als eerste het werk. Ik ben in januari met mijn baas overeengekomen dat mijn arbeidscontract per 1 juni 2016 opgezegd wordt. Ik ben met onmiddellijke ingang vrijgesteld van werkzaamheden. Ik hoef dus niet meer naar kantoor voor bezigheidstherapie…

Dat geeft toch een boel rust en scheelt een hoop frustratie. De eerste weken heb ik gebruikt om even wat rust te vinden. Ik begin nu voorzichtig om me heen te kijken naar een nieuwe baan. Als ik mijn droom kon volgen dan begon ik een meubelwerkplaatsje… Maar dat zit er nu even niet in. Wat kan ik dan wel? Ik voel niet dat ik noodzakelijkerwijs in de IT moet blijven werken. Iets heel anders is misschien leuker. Ik heb deze week gesolliciteerd als Hoofdconducteur bij de NS. Gewoon omdat het kan en het me een leuke baan lijkt.

Wat lijkt jou nou een goede baan voor mij? Geef je suggesties in een reactie.

Even iets van me af schrijven

Wat een ellende… Meer dan 2 uur onderweg om op mijn werk te komen. Toen ik naar buiten stapte spetterde het een beetje. Oké… het wordt dus weer druk op de weg. Ik ga er iets langer over doen.

Ik zal mijn rit even voor jullie beschrijven. De eerste kilometers op de A6 gingen redelijk. Iedereen rijdt wat rustiger door de regen, heel verstandig. Dan opeens allemaal rode remlichten en stilstaan. Wat? File? Hier net na de Knardijk? Er is dus duidelijk iets aan de hand. Dat blijkt inderdaad het geval. Twee kantoormokkels zijn op elkaar gepletterd met hun Aygo’s terwijl ze heel vrouwelijk zaten te multitasken in de spits op de linkerstrook in de regen. Is goed, nog iets later op kantoor, geen probleem.

Nog een klein stukje en dan kan ik de A27 op. Wat!!?? Alweer allemaal remlichten? File voor de aansluiting op de A27? Oh, oranje knipperlichten, dat kan niet goed zijn. Door de regen kan ik nog niet lezen wat er op de matrixborden staat. Een paar minuten later wordt het duidelijk. Toerit A27 afgesloten in verband met werkzaamheden. Zal wel een spoedreparatie zijn of zo, want normaal wordt zo’n afsluiting dagen van te voren aangegeven. Verkeer richting Utrecht wordt aangeraden om via de A6 en de A1 naar de A27 te gaan. Daar wordt ik niet blij van… Dat stukje A6 is normaal al druk. Het volgende matrixbord laat zien dat het inderdaad een puinhoop is. Meer dan een uur tot aan het knooppunt. Dan zal de A1 richting Hilversum ook wel een bende zijn… Weet je wat? Ik sla af, ga terug naar Lelystad en dan binnendoor via de Vogelweg naar de A27. Kost wat tijd, maar minder dan de A6, A1, A27 route. Gewoon nog wat later op het werk.

Het bleek een goed idee. Tot Lelystad reed het redelijk door. Wat drukker dan normaal omdat meer mensen alternatieve routes nemen maar het gaat. Bij Lelystad op de afslag richting vliegveld is het druk. Mensen uit de stad zien de file op de A6 al staan en gaan gelijk rechtdoor richting Harderwijk. Hierdoor duurt het een tijdje voor ik weer verder kan rollen. Na een minuut of 5 eindelijk onderweg naar de Vogelweg. Bij de afslag naar de Vogelweg het stoplicht even tegen. Terwijl ik daar geduldig sta te wachten zie ik een Canto oversteken en de Vogelweg op gaan, met een hele rits auto’s er achter. Van de Vogelweg komt ook een hele rits verkeer, dus het zal wel even duren voor we dat 45 km karretje in hebben kunnen halen. Na een tijdje achter het karretje aan te hebben gesukkeld kan ik hem net voor de Knardijk inhalen en kan ik eindelijk gewoon doorrijden. De medeweggebruikers doen dat ook dus dat gaat prima. Gelukkig geen trekkers of landbouwvoertuigen op de weg. Bij de A27 gaat mijn hart sneller kloppen. Omdat de toerit dicht is bij de A6 rijdt er helemaal geen auto op de A27!. Het eerste verkeer dat richting Utrecht gaat zijn wij die van de Vogelweg komen! Je hebt dan het idee dat je op een maagdelijke weg terecht komt. Dat is pas lekker rijden!

Het invoegende verkeer bij de afslag Zeewolde is wel wat meer dan normaal, maar dat was te verwachten. Doordat de aanvoer van de A27 erg rustig is verloopt het invoegen rustig en rijden we eigenlijk met zijn allen lekker door… tot het Knooppunt met de A1 een paar kilometer verder. Daar begint de ellende omdat de afslag richting Amersfoort niet berekend is op de hoeveelheid verkeer plus dat de A1 door de omleiding natuurlijk ook al erg vol staat. Dus weer remlichten en stil staan. Daarna tot Hilversum weer een stukje gewoon kunnen rijden en dan op eens file. Waar al die auto’s opeens vandaan komen, Joost mag het weten. Het is gewoon drukker dan in een normale ochtendspits. Ik kijk op mijn klokje. Inmiddels 08.15, anderhalf uur onderweg. Dat wordt dus optrekken en remmen tot aan het knooppunt met de A12. Uit ervaring weet ik dat je er dan zo’n 30 tot 45 minuten over doet. Gewoon dezelfde ellende zoals je die meestal hebt.

08.55. Ruudje komt aan op zijn werk in Nieuwegein. Wat een helse rit. Dat moet beter kunnen. Ik stel 2 maatregelen voor.

  1. Kantoormokkels in Aygo’s mogen niet meer op de linker baan, nooit meer!
  2. We gooien de hele provincie Utrecht plat en asfalteren die helemaal. En als bonus pakken we het hoekje Hilversum tot Huizen ook nog even mee.

Lijkt me in eerste instantie voldoende. Mocht dat nog niet genoeg soelaas bieden dan zal de volgende stap zijn dat bestelbusjes in de spits ook niet meer op de linker strook mogen.

Je zou bijna gaan overwegen om met het openbaar vervoer te gaan reizen. Maar nee… want NS en dan ben ik standaard elke dag meer dan 2 uur onderweg om op mijn werk te komen.

Als een octopus in spagaat

Tja, spannende tijden. Niet alleen om de onderhandelingen bij de baas, maar intussen ben ik aangeboden bij het UWV. Niet voor een uitkering, maar als Functioneel Beheerder. De eerste selectie heb ik overleefd en ik mag volgende week op gesprek. Nog dit jaar willen ze dan besluiten welke kandidaat wordt aangenomen. Stel nu dat ze me bij het UWV willen hebben… Dan liggen de kaarten opeens weer heel anders. Nog meer opties en keuzes. De situatie wordt dan nog verwarredder dan dat hij al was.

De opties op een rij:

  • Ik blijf gewoon in dienst (zonder opdracht)
  • Ik krijg ontslag (zonder opdracht)
  • Ik blijf in dienst (met opdracht)
  • Ik krijg ontslag (met opdracht)

Die laatste optie lijkt wat raar, maar in theorie is het een optie. Ik zou weg kunnen bij de baas en hij zou me dan direct weer als ZZP’er kunnen inhuren. Daar zitten dan wel weer een aantal haken en ogen aan. Die zitten trouwens aan elke optie. Elke situatie geeft weer zijn eigen vervolg keuzes, problemen en opties, vooral met betrekking tot onze privé situatie.

Door al die ontwikkelingen zal ik af moeten wachten welke keuze er bij het UWV wordt gemaakt en welke keuzes de baas maakt. Na elke ontwikkeling de opties opnieuw bekijken en afwegen. Ik heb het er maar druk mee in mijn hoofd. Ik heb continu “wat-als” gedachten. Ik wordt er een beetje moe van…

The next move…

Vrijdag kwam mijn baas met me praten. Eigenlijk voor het eerst na de mislukte ontslag aanvraag van juli. Hij gaf aan dat het zo niet verder kon omdat ik te veel druk op de winst van het bedrijf. Dat kan ik wel begrijpen, ik genereer op het moment geen inkomsten. Hij vroeg of ik nu een voorstel wil doen om tot een oplossing te komen. Ik heb aangegeven dat ik binnen twee weken met een voorstel zal komen. Nadat in juni hun opstelling was dat er niet te onderhandelen viel en dat ze voor een habbekrats van me af wilden is er nu blijkbaar wel de wil om te onderhandelen.

Mijn primaire reactie is om hetzelfde te gaan handelen als zij deden. Dus voor het maximale gaan en aangeven dat daar niet over te onderhandelen valt. Al snel realiseerde ik me dat ik me dan verlaag tot hun niveau en de deur naar een oplossing keihard dicht gooi. Dan wordt het “see you in court!”.

Na even nagedacht te hebben heb ik aangegeven binnen twee weken met een voorstel te komen. Ik moet er eerst een paar nachtjes over slapen en het zo links en rechts eens bespreken. Voor mij is duidelijk dat ik in de situatie eerst aan mezelf moet denken, dat doet de baas tenslotte ook. Ik zal dus met een bod komen dat past bij een ontslag na 17 jaar dienstverband en ook nog ruimte biedt voor onderhandelen.

Als de baas dan weer met een zinloos tegenbod komt dat kant nog wal raakt dan zou dat zeer respectloos zijn. Ik ga er eens goed over nadenken… Ik hoef niet het onderste uit de kan (alhoewel ik daar misschien wel voor zou moeten gaan) maar ik laat me geen oor aan naaien.