Spring, sprint, blaf, drie stappen

Dit weekend lekker veel gewandeld met de honden. Zaterdag ochtend was ik lekker vroeg. Ik vertrok toen het nog schemerde en heb ongeveer twee uur gewandeld. Het is heerlijk om dan buiten te zijn. Naar mate het lichter wordt zie en hoor je steeds meer vogels. Ik heb opvallend veel goudvinken gezien en een spechtje.

Ik zou eerst maar een uurtje wandelen, maar eenmaal aan de rand van het Zuigerplasbos dacht ik “Waarom ook niet?” en ben toen ook nog even een rondje om de Zuigerplas gaan doen. Het is heerlijk om de honden daar lekker los te laten rennen. Ayla duikt in elke plas en sloot en Hunter banjert alleen maar door de modder. Doordat hij (nog) niet echt het water induikt is hij na een rondje bos veel viezer dan Ayla. Zij spoelt alle zand en modder wel uit, hij niet. Het is ook leuk om te zien hoe ze met andere honden om gaan. Ayla heeft een andere hond altijd als eerste in de gaten. Hunter loopt altijd met zijn neus op de grond te snuffelen, maar Ayla kijkt om zich heen. Hunter merkt dan aan het gedrag van Ayla dat er iets aan de hand is. Zonder op te kijken en zonder te weten waarom blaft hij dan maar een keer. Als dat de zaak niet oplost dan kijkt hij toch maar een keer op. En dan begint het feest… Stilstaan, een beetje brommen, drie passen vooruit, een blaf, weer drie passen vooruit, nog een blaf, onzeker even blijven staan, een kort sprintje, stil staan, blaffen, sprintje, blaffen, een sprongetje maken, blaf, sprint, stil, spring, blaf, spring, sprint, blaf, drie stappen… Dat gaat zo door tot hij bij de andere hond is of dat de andere hond een sprintje naar hem trekt. Dan is het opeens in de achteruit tot hij achter mijn benen staat. Dan kijkt hij om mij heen, blaft weer en begint zijn benadering opnieuw. Op een bepaald moment heeft hij in de gaten dat de andere hond best te vertrouwen is en dan moet er gesnuffeld en gespeeld worden. Ondertussen danst Ayla daar een beetje om heen. Die is al veel eerder in de snuffel en speel modus.

Ik loop gewoon door, een vriendelijk “Goedemorgen!” naar de andere hondenbaasjes. Na een meter of twintig roep ik Hunter en Ayla. Die komen meestal direct. Ayla kijkt op dat stukje ongeveer dertig keer achterom of er niet toch even doorgespeeld kan worden. Hunter kijkt pas om als hij bij mij is en blaft dan nog een keer. Dan is het klaar en gaat de neus weer naar de grond. Snuffelen! Er zou ergens iets eetbaars kunnen liggen….

Reageer eens als je durft....