The next move…

Vrijdag kwam mijn baas met me praten. Eigenlijk voor het eerst na de mislukte ontslag aanvraag van juli. Hij gaf aan dat het zo niet verder kon omdat ik te veel druk op de winst van het bedrijf. Dat kan ik wel begrijpen, ik genereer op het moment geen inkomsten. Hij vroeg of ik nu een voorstel wil doen om tot een oplossing te komen. Ik heb aangegeven dat ik binnen twee weken met een voorstel zal komen. Nadat in juni hun opstelling was dat er niet te onderhandelen viel en dat ze voor een habbekrats van me af wilden is er nu blijkbaar wel de wil om te onderhandelen.

Mijn primaire reactie is om hetzelfde te gaan handelen als zij deden. Dus voor het maximale gaan en aangeven dat daar niet over te onderhandelen valt. Al snel realiseerde ik me dat ik me dan verlaag tot hun niveau en de deur naar een oplossing keihard dicht gooi. Dan wordt het “see you in court!”.

Na even nagedacht te hebben heb ik aangegeven binnen twee weken met een voorstel te komen. Ik moet er eerst een paar nachtjes over slapen en het zo links en rechts eens bespreken. Voor mij is duidelijk dat ik in de situatie eerst aan mezelf moet denken, dat doet de baas tenslotte ook. Ik zal dus met een bod komen dat past bij een ontslag na 17 jaar dienstverband en ook nog ruimte biedt voor onderhandelen.

Als de baas dan weer met een zinloos tegenbod komt dat kant nog wal raakt dan zou dat zeer respectloos zijn. Ik ga er eens goed over nadenken… Ik hoef niet het onderste uit de kan (alhoewel ik daar misschien wel voor zou moeten gaan) maar ik laat me geen oor aan naaien.

Reageer eens als je durft....